چقدر سخته کسی رو که دوستش داشته باشی ازش جدا باشی... چقدر سخته براش بمیری ولی اون ندونه... چقد سخته که اشکاتو زود پاک کنی تا کسی نفهمه... چقدر سخته عاشق باشی و کسی ندونه... چقدر سخته که نگاش کنی اما از نگات هیچ چیزی نخونه... قشنگی عشق که میگین شاید این باشه که فقط تو اونو دوست داشته باشی... سخته که به قربون چشمهاش بری تو رویات...من هم مثل همه دلم میخواد یه کسی رو داشته باشم تا سر روی شونه هاش بزارم دوسش داشته باشم تا احساس تنهایی نکنم اما همش به خودم میگم که یه روز میاد اون کسی که میخوای یا این تقدیرمه که باید تنها بمونم... چقدر سخته که همه به یه چشم دیگه نگاهت کنن... چقدر سخته که هروز بشینی و روزها و سالها را بشماری تا شاید یه روز ببینیش آخرش هم نتونی... یه بغضی تو گلوت باشه که هیچ وقت نتونی آزادش کنی ... خودتو شاد نشون بدی ولی تو دلت خیلی غم داشته باشی... روز و شبت یکی شده باشه... وقتی که دیگه نا امید شدی از دیدنش بخوای هر روز با تنهاییت همین جور سر کنی... بخوای دستشو بگیری ولی نتونی...حتی تو رویاتم نتونی پیشش باشی...بخوای یه بار دیگه خوابشو ببینی ولی حتی به خوابتم نیاد